بمب های زیبا و بزک کردن تراژدی جنگ و کشتارو ویرانی

 بمب های زیبا و بزک کردن تراژدی جنگ و کشتارو ویرانی!*  

حافظ: من از بازوی خود دارم بسی شکر  که زورمردم آزاری ندارم! 

نگاهی به ریشه‌ها

جنگ بخودی خود هیچ مشکل واقعی را حل نکرده و نمی‌کند. فقط اگر بتواند حداکثر یک مشکل را زیرزمینی می کند تا در زمانی دیگر با انفجاربزرگ‌تری واردمیدان شود. در جنگ اول‌جهانی آلمان را که بدنبال فضای حیاتی و رشد بود رقبایش سرکوب کردند، اما در جنگ دوم همین معضل با ابعادبزرگتری سربازکرد. ولی پس از جنگ دوم‌جهانی به آلمان و ژاپن وایتالیا... توسط پیروزمندان فضای تنفسی و رشد داده شد که در نتیجه آن شاهد صلحی نسبی و نسبتا پایداربخصوص در اروپا بودیم. درمورد سایرموارد نیز همین طوراست. یعنی جنگ معمولا به دنبال سهم بزرگ‌ترکیک یا تخصیص منافع بسودیک کشور و یا بلوک براه می افتد ولی هیچ مشکلی را حل نمی کند مگر آنکه به ریشه‌های آن پرداخته شود وعدالتی کمابیش منصفانه و توافق شده در آن زمینه برقرارشود. 

در پاسخ یه یک انتقاد

 در پاسخ به انتقادی* که در پای این مقاله تحت عنوان «مصائب بشری» نگاشته شده است قسمت اول:

این بحثی در خلأ پیرامون جنگ و صرفا در ساحت نظری و یا اخلاقی نیست بلکه بحثی است مشخص پیرامون جنگی مشخص و خشونت عظیمی که به طورعینی جلوی چشمانمان جریان دارد. جنگ قبل از هرچیز یک پراکسیس هولناک است که زندگی را شخم می زند. و بطورکلی در سویه شکوفایی تمدن بشر جایی ندارد و کلا متعلق به سویه‌های تاریک تنارع بقاء و داروینیسم اجتماعی جانوری، هولناک ترین جانوری به نام انسان است که با (پتانسیل)گسترش توان انتحاری وانهدامی و کشتار بشر (هم‌نوع) ملازمه نزدیکی داشته و پیوسته ابعاد بیشتری پیدامی کند. موضوعی‌است تاریخمند و روزآمد که رو به‌ آینده دارد تا گذشته ای که بشر هیچ‌گاه تا این اندازه این چنین توان ویرانگری نداشته است. گرچه در بستر واقعیت تلخ دوره گذار باید هم‌چنان علیه هرگونه تقدیس آن از طریق نظر و جنبش‌های صلح هم ‌چنان مبارزه کنیم و گفتگوهای متمدنانه را جایگزینش‌کنیم. بنابراین همه ملاحظات در مورد جنگ و خشونت باید در چنین بستری موردتأمل و بازخوانی قرارگیرد.

محاصره تنگه هرمز و چالش‌های جهانی آن

 محاصره تنگه هرمز و چالش‌های جهانی آن

محاصره دریابی تنگه هرمز توسط دولت آمریکا، و تهدید حمل و نقل آزاد دریابی و ممانعت وتوقیف یا حمله به کشتی‌های حمل باردیگر کشورها بطورخودخوانده، برطبق حقوق بین‌الملل نه فقط به معنی اعلام جنگ به کشورتحت محاصره است، بلکه در عین حال و مهم تر از آن، به معنی اعلام جنگ به کشور یا کشورهایی است که جلوی حرکت کشتی‌هایشان گرفته می شود. درهمین رابطه سیاست خود خوانده محاصره کشتی رانی که از منظر ترامپ راهی برای بزانو در آوردن حکومت ایران بکارگرفته می شود، هم چون چاقوی دو دمی است علاوه بر افزایش بحران سوخت و انرژی و قیمت‌هاو افزودن بر ناامنی تردددریابی، مشخصا کشورهای بزرگی و رقیبی چون چین را نیز هدف می‌گیرد. از قبل هم معلوم بود که اگر ترامپ به این سیاست ادامه دهد، همزمان با چالش‌های جدیدی مواجه خواهد شد. هشدار چین مبنی بر بازی کردن با آتش، پس از توقیف یک کشتی چینی، بنظر می رسد که ما واردفازجدیدی از بحران می شویم و بحران تنگه هرمز بیش از پیش وجه بین المللی پیدامی‌کند. و این درحالی است که بزودی-اواسط ماه مه- دیدارمهمی با شی جین پینگ در پکن داشته باشد و برای آن ناگزیراست که از اقدامات‌تهاجمی دریابی خویش بکاهد. در حقیقت ترامپ اخیرا محاصره دریائی را به عنوان تاکتیکی موثر برای فشاراقتصادی و حذف درآمدهای نفتی ایران و نهایتا به تسلیم کشاندن ایران و مکمل حمله نظامی (در ادامه تجربه محاصره ونزئلا) کشف کرده است و به‌گفته خودش تا این زمان به اهمیت آن پی نبرده بود! اما ظاهرا مشاورینش نیز در اتاق وضعیت بحران شیفته این کشف شده‌اند و پیرامون ریسک‌‌ها و پی آمدهای آن اطلاعات و هشدارهای لازم را باو نداده‌اند!.

برای آتش بس پایدار و صلح به یک جنبش صلح نیرومندنیازهست

 

با پایان مهلت آتش بس، ثانیه به ثانیه به التهاب بامداد چهارشنبه اضافه می‌شود!

برای آتش بس پایدار و صلح به یک جنبش صلح نیرومندنیازهست!

اگر واقعا کسی مخالف جنگ است و ریگی به کفش ندارد، می داندکه مقابله با جنگ از تقویت جنبش های صلح و ابرقدرت افکارعمومی و نهادهای مدافع صلح و فشاربین المللی به آمریکا و اسرائیل و افشای اهداف استعماری و سلطه طلبانه آن‌ها از یکسو و تشکیل نیروی مستقل و فشاربه حاکمیت خودی و سیاست های جنگ طلبانه آن از سوی دیگر می گذرد. دوقطبی سازی و انکارصدای سوم، جز ریختن بنزین به نائره آتش جنگ نیست. پرهیز از افتادن به چنین دامچاله‌ و چرخه معیوبی، تنها از طریق ترجمه جنگ به سیاست‌ها و محتوای سیاسی-اجتماعی آن‌ها ممکن است. وگرنه گرفتارجادوی جنگ با روایت حاکمان خودی خود خواهند شد.

جنگ میهنی یا جنگ دو ارتجاع

دو دیدگاه: جنگ میهنی یا جنگ دو ارتجاع ؟ مناطره منوچهر صالحی و تقی روزبه با اجرای سعید افشار

 اگر جنگ را از واژه «جادویی» و انتراعی خود به سیاست‌‌هائی که جنگ ادامه و حامل آن است ترجمه کنیم، و از محتوای سیاسی و اجتماعی آن غفلت نورزیم، آنگاه روش می شود که در کجا ایستاده‌ایم و برای مقابله با جنگ و صلح باید با کدام سیاست‌ها مواجه شویم. در آنصورت نه به زیربال و پرقدرت‌هایی که جنگ را تا نابودی وحذف تمدن و زیرساخت‌های یک جامعه تاریخی دنبال می کنند می خزیم، آن‌گونه که سلطنت طلبان با دخیل بستن به دوقدرت تا نابودی کشور و تمدن و مردم و زیزساخت‌هایش پیش رفته‌اند و مهرعدم مشروعیت ابدی برپیشانی خود حک کرده‌اند، و نه به زیربال‌وپر حکومت اسلامی که با جنگ و نعمت جنگ متولد شده و ایران را به پرتگاه نابودی کشانده است می خزیم که از ِقبل جنگ تغذیه کرده و خود را فربه می سازد. آن کسانی که چه به صراحت و چه به شکل شرمگینانه و به عناوین مختلفی (چون جنگ دفاعی و عادلانه و ...) زیرپرچم جمهوری اسلام خزیده اند و در کنارپاسداران آدم کش ایستاده‌اند، همه این جماعت خواسته و ناخواسته هیزم بیار شعله های حنگ هستند. اگر واقعا کسی مخالف جنگ است و ریگی به کفش ندارد، می داند که مقابله با جنگ با تقویت جنبش های صلح و ابرقدرت افکارعمومی و نهادهای مدافع صلح و فشاربین المللی به آمریکا و اسرائیل و افشای اهداف استعماری و سلطه طلبانه آن‌ها از یکسو و تشکیل نیروی مستقل و فشاربه حاکمیت خودی و سیاست های جنگ طلبانه آن از سوی دیگر می گذرد. دوقطبی سازی و انکارصدای سوم، جز ریختن بنزین به نائره آتش جنگ نیست. پرهیز از افتادن به چنین دامچاله‌ و چرخه معیوبی، تنها از طریق ترجمه جنگ به سیاست‌ها و محتوای سیاسی-اجتماعی آن‌ها ممکن است. وگرنه گرفتارجادوی جنگ با روایت حاکمان خودی خود خواهند شد. در ایران مشخصا ما با سه مساله اصلی و گره خورده بهم مواجهیم: علیه فاجعه جنگ، فلاکت گسترده و نابودی زیرساخت‌ها و زندگی، و بالاخره خشونت برهنه حاکمیتی که حتی در حین حنگ با دشمن خود، حاضر نیست یک لحظه آتش بس به جنگ خود با مردم بدهد. و رئیس قوه قضائیه‌اش از آرایش جنگی عدلیه و فرمان تشکیل دادگاه‌های صحرائی سخن می‌گوید. خیابان‌ها را با ماشه به دست‌ها قرق می کند مبادا که مردم علیه جنگ واردخیابان شوند. بجای خزیدن به زیربال و پر دو بال جغدشوم جنگ، برای صلح واقعی مبارزه‌کنید. نه مانند آقای صالحی وقتی از صلح سخن گفته می شود همان خواست‌ های جمهوری اسلامی را ردیف کند! 

 

 اتش بس شکننده، آغاز محاصره دریایی در پس شکست مذاکرات اسلام آباد،سناریوها کدامند؟ 

پایان زودرس «وقفه» در جنگ؟

پایان زودرس «وقفه» در جنگ؟

سنتکام: محاصره تردد دریایی همه بنادر ایران در خلیج فارس و دریای عمان را از دوشنبه آغاز می‌کنیم

فرماندهی مرکزی ایالات متحده (سنتکام) عصر یکشنبه طی بیانیه‌ای اعلام کرد که در پی اعلام دونالد ترامپ، رئیس‌جمهوری آمریکا، محاصره همه ترددهای ورودی و خروجی به بنادر ایران در خلیج فارس و دریایی عمان را از ساعت ۱۰ صبح دوشنبه ۱۳ آوریل به وقت شرق آمریکا (۱۷:۳۰ به وقت تهران) آغاز می‌کند.

در این بیانیه آمده است: «این محاصره به‌طور بی‌طرفانه علیه کشتی‌های همه کشورها که وارد بنادر و مناطق ساحلی ایران از جمله همه بنادر ایران در خلیج فارس و دریای عمان می‌شوند یا از آن‌ها خارج می‌شوند، اعمال خواهد شد. نیروهای سنتکام مانع آزادی ناوبری کشتی‌هایی که از طریق تنگه هرمز به بنادر غیرایرانی رفت‌وآمد می‌کنند نخواهند شد.».

نقدی کوتاه به مقاله اکنون نوبت ماست

 

نقدی کوتاه به مقاله اکنون نوبت ماست!*

۱-نقطه کور«عزیمت»؟                                                                                          

متأسفانه یا خوشبختانه، معضل و «مسأله» نوبتی و غیرنوبتی شدن سیاست ورزی نیست. چنان که قبلا خیزش زن زندگی و یا اعتراضات خیابانی رژیم را به‌وضعیت تدافعی افکنده بود، اما با موج سواری دیگر نیروهای ارتجاعی نتوانست به‌مسیربالیدن بی‌گسست خود ادامه دهد. بنابراین واقعیت آن است که تا اطلاع ثانوی و نامعلوم، صرفنظر از افت و خیزهای مقطعی، مدعیان و بازیگران و نقش‌آفرینان متعددی در صحنه سیاسی کشور حضور داشته و خواهند‌داشت. مسأله اصلی را نه فقدان آن دیگری‌ها، بلکه مشروط کردن نسبی روندها و از جمله آن‌ها به عاملیت جامعه و با نقش آفرینی نیروهای پیشرو و مدافعان چنین عاملیتی تشکیل‌ می‌دهد. البته این به‌معنای آن نیست که مقاله موردنقد به‌عنوان نگاهی به وضعیت کنونی دارای نکات مثبتی نیست. اما اگر قرار باشد، از گفتاردرمانی فراتر برویم و اگر در نظربگیریم که تنها با به میان آمدن نیروی تغییر و معطوف به‌اهداف و باندازه ای که در میدان‌کنشگری حضورداشته باشد، می‌توان برسیر تحولات اثر گذاشت و آن‌ها را تا حدی مشروط کرد، و این که بسنده کردن به تخطئه و حتی نقددیگران نمی‌تواند کانون کنشگری باشد، آن‌گاه روشن می‌شود که نقطه کانونی، همانا گزین سنجیده و هوشیارانه «نقطه عزیمتی»‌است که برآمده از وضعیت واقعی آرایش‌نیروها و برای تبدیل شدن به‌نیروی تغییرواقعی است. و این قبل از هرچیز، مشروط به فعال ساختن و به میان آمدن حتی الامکان آحادنیروها و عناصرموجود طیفی است که ضمن تکثر، بتواند هم‌گرایی‌ و همبودی خود را شکل دهد، و در وضعیت مشخص کنونی به مسیر نه به فاجعه جنگ ( از هر دوسو)، نه به سرکوب هار استبدادحاکم برکشور و نه به فلاکت دامن گستر، و البته آری به آزادی و به  عدالت‌ اجتماعی و دموکراسی اجتماعی تعلق خاطرداشته باشد. وظیفه مقدم و پیشاروی هر کنشگر متعلق به این طیف (نقدا پراکنده و در خود) آن است که برای «ایجاب» و «برای‌خود»‌شدن، یعنی حضور فعال و خودآگاهانه این طیف کنشگری کند. طبیعتا چنین تلاشی معطوف به «برای خود شدن» یک فرایند است و نمی‌تواند ضربتی  صورت گیرد. مهم گذاشتن درست «خشت پایه» است، و درجه شتاب رشد و بقیه مسائل به میزان تعهد و تلاش و ابتکارات و شرایط بر می‌گردد. 

آتش بس شکننده یا پایدار

  آتش بس شکننده یا پایدار؟ 

هنوز متن اصلی پیشنهادات ایران منتشرنشده و بطوررسمی تنها به پاکستان و  هیات آمریکا داده شده است و طرفین نخواسته اند که فعلا انتشاربیرونی پیداکند. نکات دهگانه‌ای با تفاوت‌های اندک در رسانه‌های داخلی و خارجی به شکل غیرمستند و تلگرافی و سربسته منتشرشده است. گرچه در بیانیه شورای عالی امنیت ملی قریب به همین مضامین و  به شکل یکطرفه و تبلیغاتی و با ادعای پیروزی قاطع مطالبات ایران مطرح شده است. اما طبیعی است که متن باید شامل نکات دیگری هم باشد و شامل امتیازاتی که دولت ایران به آمریکا و ترامپ داده است و گرنه متن موجود فقط بردبردبسود ایران و باخت باخت بزیان طرف مقال خواهد بود  که در دادوستدهای دپیلماتیک(بخصوصی با طرفی مثل آمریکا) منطقی بنظر نمی رسد. چنان که طبق برخی گزاراشات دیگر نکاتی هم در مورد تضمین ایران به عدم ساختن بمب هسته ای مطرح شده و یا پیشنهادی حول سطح غنی سازی که قریب به‌این مضمون که در مذاکره  با آمریکا حول آن توافق خواهد شد. در این میان مساله انباشت اورانیوم ۶۰ درصدی و مهم برای آمریکا ظاهرا  در پیشنهادات درزپیداکرده مسکوت مانده‌است که بعیدنیست صحبت‌ها و توافقات ضمنی هم حول رقیق کردن و یا ارسال آن به خارج صورت گرفته باشد که در متن موردتوافق درج خواهد شد. 

راهبردایجادسرزمین سوخته و گزاره معیوب سلطنت طلبان در توجیه آن

 ۱- راهبردایجادسرزمین سوخته (عصرحجر) به فی نفسه برای دو دولت متجاوز هدف است. غزه ای کردن ایران و نقش حکومت گندیده ولایت مطلقه در این فاجعه

۲- تلاش مذبوحانه سلطنت طلبان برای توجیه وضعیت برهوتی کردن برغم ادعاهای قبلی خود با توسل به گزاره معیوب : هزینه استمراراین رژیم بسیاربیشتر ازهزینه های نابودی اش خواهد بود!

سخنرانی ترامپ، تشدیددامنه جنگ و تهدید به عصرحجر،

 سخنرانی ترامپ، تشدیددامنه جنگ و تهدید به عصرحجر، و سیاست سرکوب رژیم

جنگ و شیوع تب‌ میهن پرستی و میهن فروشی!

جنگ و شیوع تب‌ میهن پرستی و میهن فروشی!

 دراثناء جنگ‌های ملت ها و دولت‌ها معمولا تب وطن پرستی ، در مهفوم که توسط قدرت ها و مناسبات قدرت ساخته و پرداخته شده و در مردمان ساکن این وطن‌ها به سیاهی لشکر اربابان قدرت و ثورت تبدیل می شود، شیوع پیدامی کند و در این رابطه بنا به تجربه‌های مکررتاریخی صفوف نیروهای چپ نیز از آسیب‌های آن در امان نیست. چنان که  در صفوف مدعیان چپ نیز به نحوی شاهد اشاعه این تب مسری هستیم که در بیانیه‌ هایی  با صدها امضاء شاهد آن هستیم.  چنانکه مدتی پیش درهمین سایت به به طورتفصیل به نقد یکی از این موارد پرداختیم. کامنت های زیر دو نمونه از همین خطاها و بعضا چرخش های هستند که ضرورت داشتن هوشیاری و گفتگو و تلاش جمعی برای تبیین وضعیت را دو چندن می کند. این نوع چرخش‌ها می تواند به سوی هردو قطب ارتجاعی جنگ و همسو شدن با دولت خودی و یا با دولت‌های متجاوز و عدول از راهبرد صدای سوم باشد و با شعارهایی چون  نه به‌جنگ، نه به جمهوری اسلامی  و نه به قدرت‌های‌های امپریالیستی، و زنده باد عاملیت مردم ایران باشد.

*-  نقدی بر نگرش نقطه‌ای به‌وضعیت

https://taghi-roozbeh.blogspot.com/2026/03/blog-post_14.html#more

*- در کجاایستاده‌‌ایم؟ خطرجنگ و زبان الکن یک بیانیه در کجاایستاده‌‌ایم؟

https://taghi-roozbeh.blogspot.com/2026/03/blog-post.html#more

کامنت های زیر نیز پیرامون همین خطر اشاعه تب« میهن دوستی» در همسویی با رژیم است.  

فرصت‌‌هایی که برای پیشروی گفتمان صدای سوم نه به جنگ و نه به حکومت استبدادی

 فرصت‌‌هایی که برای پیشروی گفتمان صدای سوم نه به جنگ و نه به حکومت استبدادی با فروکش حباب های سیاسی دخیل بستگان به قدرت های جنگ طلب فراهم می شود...

جنگ‌،فرسایشی شدن آن و دوراهی و قمار بزرگ ترامپ در مورد تنگه هرمز

 جنگ‌،فرسایشی شدن آن و دوراهی و قمار بزرگ ترامپ در مورد تنگه هرمز: دو راهی تشدید جنگ یا کنترل و پایان دادن به آن؟

ارزیابی از جوانب گوناگون آخرین تحولات جنگ

ارزیابی از جوانب گوناگون آخرین تحولات جنگ، و مخمصه‌ای که سلطنت طلبان و رضاپهلوی با تهدیدترامپ در حمله به زیرساخت‌های غیرنظامی دچارش شده‌اند

در شرایط گسترش جنگ، آیا امکان آتش بس و صلحی وجود دارد

 در شرایط گسترش جنگ، آیا امکان آتش بس و صلحی وجود دارد؟